Ana Sayfa Özgeçmiş Müzik Video Diskografi Foto Konser Linkler Basinda İletişim

Blogda Hayat Birsen Ulucan ile Müzik Dolu Bir Akşam
22 Nisan 2011 - Blogda Hayat

Piyanistimiz Birsen Ulucan, dün akşam (21 Nisan 2011) Borusan Müzik Evi'nde keyifli bir konsere imzasını attı. Saat 19.30'da başlayan konseri izleyenler arasında Birsen Ulucan'ın erkek kardeşi, keman solisti Özcan Ulucan, anneleri Necmiye Ulucan ve Birsen Ulucan'ın "Sıcak Çikolata Piyano Sınıfı"ndan öğrenciler de vardı. Borusan Müzik Evi'ndeki konser yarattığı samimi ortamla da dikkati çeken çok başarılı bir konser oldu. Özcan Ulucan, bu güzel akşamın "anlatıcısı" rolünü üstlenmişti. Birsen Ulucan'ın performanslarını güzel şiirler ve anekdotlarla süsledi.

Birsen Ulucan, Borusan Müzik Evi'ndeki programı için ilk olarak, son albümünde de yer verdiği Medtner'in "Masallar"ını (Op. 26, No. 1, 2, 3) seslendirmek üzere piyanosunun başına geçtiğinde Özcan Ulucan, kısa bir açıklama yaptı. Aile olarak birarada bulundukları zaman müzik icra ettiklerini, şiir okuduklarını söyledi. Bu sözler, bir anlamda biz seyircilerin de Ulucan ailesinin o müzik ve edebiyat dolu beraberliklerine doğru yolculuk yapacağımızın ipuçlarını taşıyordu. Özcan Ulucan Nazım Hikmet'in "Masalların Masalı" isimli şiirini etkili bir biçimde okudu:

Su başında durmuşuz,
çınarla ben.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarla benim.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınarla bana.

Su başında durmuşuz,
çınarla ben, bir de kedi.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarla benim, bir de kedinin.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınarla bana, bir de kediye.

Su başında durmuşuz,
çınar, ben, kedi, bir de güneş.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarın, benim, kedinin, bir de güneşin.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınara, bana, kediye, bir de güneşe.

Su başında durmuşuz,
çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Su başında durmuşuz.
Önce kedi gidecek,
kaybolacak suda sureti.
Sonra ben gideceğim,
kaybolacak suda suretim.
Sonra çınar gidecek,
kaybolacak suda sureti.
Sonra su gidecek
güneş kalacak;
sonra o da gidecek.

Su başında durmuşuz.
Su serin,
Çınar ulu,
Ben şiir yazıyorum.
Kedi uyukluyor
Güneş sıcak.
Çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
Çınara bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Alkışlarla karşılık bulan bu şiirin  ardından Birsen Ulucan, Medtner'in "Masallar"ını icra etmeye başladı. Piyanodan gelen sesler Nazım Hikmet'in dizeleriyle buluşuverdiğinde bu farklı konserin dinleyicisi olmanın keyfini çıkarıyordum. [Hemen not düşeyim; Rus besteci Nikolai Karlovich Medtner'e (1880-1951) "Rus Brahms" da deniliyordu ve Rachmaninov, bu besteci için "Kimse onun gibi hikaye anlatamaz" demişti.]

Medtner'den sonra sıra Chopin'e geldi. Öncelikle Özcan Ulucan, Chopin'in eserlerinde Sein Nehrinin mırıltılarını duyabileceğimizi söyledi ve annesinin yazdığı şiirlerden bir kaçını bizlerle paylaştı. Ardından sırasıyla Chopin Noktürn, No.1, Op. 9 ve Chopin Noktürn, No.1, Op. 27'yi dinledik. Birsen Ulucan, bizleri Chopin'in hayal dünyasına ortak etmişti.  Ve alkışların ardından Liszt'in 200. Doğum Yılına Saygı Duruşu olarak nitelendirdiğim bölüm başladı. Bu bölümde, piyanistimiz, Liszt'in Petrarch Soneleri No. 104 ve No. 123'ü çok etkileyici bir güzellikte çaldı. Borusan Sanat Evi'nin küçük salonu sanatçının vücut dilini takip ederek nasıl bir odaklanma içinde olduğunu anlama şansı veriyordu biz seyircilere.

Liszt'in ardından Özcan Ulucan, besteciyle ilgili bilgiler verdi, Chopin ile Liszt arasındaki farkları öne çıkardı. Chopin'in, Liszt'in aksine, içe dönük, çekingen bir kişiliğe sahip olduğunu ama duygularını müziğiyle çok güzel ifade ettiğini vurgulayarak sözü Birsen Ulucan'ın çalacağı Chopin Scherzo No.2'ye getirdi. Eserde hissedilen Chopin'in vatan sevgisinden, onur duygusundan bahsetti ve sözlerini, anneleri Necmiye Ulucan (endokronolog çocuk doktoru) tarafından yazılan çok etkileyici bir "barış" şiiriyle tamamladı. Chopin'in "Scherzo"su ile konserin ilk bölümü tamamlanmıştı.

Birsen Ulucan'ın "Bir Ağaç Gibi" [burada] ve "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar" [burada] isimli albümlerini dinleyen okurlarım bilirler; sanatçımız çalışmalarında Türk bestecilerine de her zaman önem vermekte. Birsen Ulıucan, Borusan Müzik Evi'ndeki programında da aynı özeni gösterdi ve verilen aranın ardından programın ikinci bölümünü Türk bestecilerine ayırdı. Ulucan, ilk olarak Fazıl Say'ın (1970) "Nasreddin Hoca Dansları"nı icra etti. İçinde caz ögeleri de barındıran ve virtüözite gerektiren bu eser adeta su gibi gibi akıp gitti. Fazıl Say, orada olsaydı eminim çok mutlu olurdu. Say'ın "Nasreddin Hoca Dansları" 1990 yılında bestelenmiş ve ilk kez 1991 yılında Berlin'de seslendirilmiş. Sanatçımızın 1991'de yapılan Avrupa Birliği Piyano Yarışması'nda aldığı "En İyi Çağdaş Müzik Yorumucusu" ödülünde bu eserin büyük pay taşıdığı, Say'ın, "piyanist" olarak girdiği yarışmadan "besteci" olarak çıktığı ve adı konmayan dolaylı bir yoldan "bestecilik" ödülü aldığı değerlendirmesi yapılmaktadır. [Fazıl Say'ın bu eserini Birsen Ulucan'dan dinlemek isterseniz sanatçının "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar" isimli albümünü alabilirsiniz]

Fazıl Say'dan sonra, sıradaki Türk besteci Evrim Demirel'di. "Anadolu'dan Dört Halk Türküsü" için Birsen Ulucan, sahneye "İstanbul Çağdaş Müzik Topluluğu"nun bir üyesi olarak geldi bu kez: Özer Özel (vokal-kemençe), Esra Berkman (kanun), Merve Nuvasil (klarnet), Dilbağ Tokay (viyolonsel), Ceren Akçalı (kontrbas), Seçil Kuran (vurmalı çalgılar).  Farklı disiplinlerden gelen farklı enstrümanları aynı çatı altında toplayan "İstanbul Çağdaş Müzik Topluluğu"nun bu ilk konseriydi. Eserin bestecisi Evrim Demirel de şef olarak sahnedeki yerini aldı ve seyircilere eser hakında bilgiler aktardı. Amacının çok sesli müzk yapmak değil çağdaş müzik yapmak olduğunu özellikle vurgulayan Evrim Demirel'in eseri salondaki izleyiciler tarafından çok beğenildi ve uzun uzun alkışlandı. Bu eseri Birsen Ulucan'ın "Masallar, Rüyalar, Fıslıtılar" isimli albümünde daha önce pek çok kez dinlemiştim. Ancak, canlı dinlemek çok etkileyiciydi. Özellikle Özer Özel'in vokaline kayıtsız kalabilmek mümkün değildi. Seyircinin alkışları karşısında topluluk, "Yağmur Yağar", "Ferayi", "Yayla Yolları" ve "Batum" isimli türkülerden oluşan çalışmanın son halkasını bis parçası olarak tekrar seslendirdi.

Ve böylece ne yazık ki konser bitti. Ulucan Kardeşleri, 16 Şubat 2011'de Cemal Reşit Rey'de Liszt Oda Orkestrasıyla birlikte verdikleri konserde [burada] izlemiştim. Daha sonra da Birsen Ulucan'ın "Sıcak Çikolata Piyano Sınıfı Konseri"nde Özcan Ulucan'ı dinlemiştim. Her iki konserde ve dün geceki konserde dikkatimi çeken nokta Ulucanların aile kavramına, köklerine çok önem verdikleri ve sanatçı olarak buralardan beslendikleri. Bu özellikleri, onların konserlerini çok samimi ve sıcak kılıyor; müziği severek yaptıkları duygusunu hissettiriyor. Borusan Müzik Evi'nden ayrılıp konser sonrası Beyoğlu'nda yürürken yine aynı duyguları hissettim. Bir sonraki konser ne zaman olacaktı acaba?


Martin Greve Alman Müzikolog Martin Greve'nin, Piyanist Birsen Ulucan'ın "Masalar, Rüyalar, Fısıltılar" ile ilgili yazısı

Birsen Ulucan'ın "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar"ında, bir tarafta Sergei Prokofiev ve Nikolai Medtner diğer tarafta Fazıl Say, İnci Yakar ve Evrim Demirel'in müzikleri arasında yüz yıllık bir zaman dilimi farkı bulunuyor.  Bu CD'de yer alan eserler, geçen yüzyıla sırtını dayayıp yeni bir bilinmeye doğru ilerleyerek, Medtner'in geç dönem romantizm armonisi, ya da Evrim Demirel ve İnci Yakar'ın halk türkülerinde görüldüğü gibi bir asrın kapandığı ve yeni bir asrın başladığı dönemde bestelendiler.

 

Bütün eserlerde dönemin belirsizliğine kişisel hayatın tereddütlerinin eklendiğini hissedebiliyoruz. Buradaki tüm besteciler yıllar süren sürgün hayatı veya eğitim döneminden sonra memleketlerine dönen birer gezgindiler. Prokofiev Amerika ve Fransa'ya, Medtner ise Almanya, Fransa ve İngiltere'ye göç etmişti.

İnci Yakar ile Fazıl Say piyano parçalarının ilk şeklini Almanya'da, Evrim Demirel ise Anadolu'dan Dört Halk Türküsü''nün ilk şeklini Hollanda'da besteledi. Bulgaristan'da doğmuş olan ve uzun dönem İngiltere ve Almanya'da eğitim gören ve bugün İstanbul'da yaşayan Birsen Ulucan da gezgin hayatının yabancısı değil.  O'nu dinlerken bir kökünden sökülmüşlük duyabiliyoruz.

 

Bu CD'deki her bir eser bir arayışı sergiliyor, oyun oynarcasına, parçalanmış, dalgın bir müzik. Eserlerin bir kısmı halk türkülerinden ve masallardan yola çıkıyor; bunu da  sanki ironi ve  soyutlama ile yapıyor. Aşık Daimi'nin , "Bu da gelir bu da geçer'' veya Kütahya yöresinden olan ,"Yağmur Yağar'' türküleri sanki belirsiz bir zamana ve bilinmeyen bir mekana nakledilmiş.

 

Birsen Ulucan CD'si hakkında, "Farklı ,şive'lerin sözkonusu olduğu müzik dilinin, aslında tek bir kaynaktan geliyor olması...'' diyor.  Evet gerçekten öyle: tüm hayal kırıklıklarına ve biyografik farklılıklara rağmen bütün parçalara aynı atmosfer hakim.  Nitekim buradaki bestecilerin başka bir ortak yanı daha var: Hepsi birer piyanist. Rachmaninov'la yakın dost olan Medtner Moskova Konservatuarı'nda piyano hocasıydı, Prokofiev de kendisinden yüzyıl sonra yasayan Fazıl Say gibi piyano virtüozuydu. İnci Yakar İstanbul ve Almanya'da piyano eğitimi aldı ve Evrim Demirel de çok iyi bir caz piyanisti.

 

Bu CD'deki tüm ,, Masallar, Rüyalar ve Fısıltılar'' piyanodan yola çıkılarak tasarlandı ve doğrudan piyano başında bestelendi. Dolayısıyla ortaya çıkan müzikte, piyanonun bütün tınısal imkanları biliniyor ve ustaca kullanılıyor.  Besteciler - ki bu açıkça duyulmakta- hissiyat ve hayallerini doğrudan piyano başında geliştirmişler.

Birsen Ulucan'ın olağanüstü renkli çalışı bu parçalanmış hayallere can veriyor, zira kendisi de piyanoyu tanıdığı kadar hayatın parçalanmışlığını da tanıyor. Ve ayrıca kendisi de besteciler gibi büyük bir piyano virtüozu. Teknik açıdan oldukça zor olan parçalar bile O'nun çalışıyla, sanki çok doğal ve kendiliğindenmiş gibi duyuluyor.

 

Bu CD'yi dinlerken insanın içinden, o anda hangi bestenin çalındığını unutası ve sadece müziğe kulak veresi geliyor. Bestecilerle onların zamanları arasındaki sınırlar belirsizleşiyor ve müzik garip bir "piyano masalı" dünyasına karışıyor.


Sabah Piyano çalmak çocuk işi!
13 Şubat 2010 - Sabah

Piyanist Birsen Ulucan'ın yetenek sınavına tabi tutmadan kabul edip, özel ders verdiği altı öğrencisi ilk profesyonel sınavlarını Kadıköy Süreyya Operası'ndaki konserlerinde verecek

Altı küçük piyanist sahnede
Piyanist Birsen Ulucan, dört yıl önce, üstelik yetenek ve kulak sınavına tabi tutmadan özel ders vermeye başladığı çocukların anne babalarıyla da bir aile gibi olacaklarını, evlerde bir yandan konser verilirken bir yandan da sıcak sohbetlerin yapıldığı zevkli saatler geçireceklerini, hatta minik öğrencilerinin bir gün konser vereceğini hayal etmiş olmalı... Çünkü bugün artık geldikleri noktada Ulucan ve altı öğrencisiyle anne babaları büyük bir aile haline gelmiş durumda. Bu süre içinde bazı okullarda konser veren çocukları 15 Şubat Pazartesi günü de Kadıköy Süreyya Operası'nda fuaye konserleri kapsamında dinleyeceğiz. Saat 18.00'de başlayacak bu ücretsiz konserde öğrenciler Bach'tan Chopin'e, Çaykovski'den Mendelsshon'a kadar birçok klasik müzik bestecisinin eserlerini çalacak. Ege Narter (10), İdil Eker (11), İzem Gürer (10), İlayda Piyale (13), Bilge (11) ve Ceren (13) Ekşi'den oluşan 'Piyano Sınıfı' öğrencilerinin 'Sıcak Çikolata' konseptiyle verecekleri konserin son bölümünde ise Birsen Ulucan'ın kardeşi kemancı Özcan Ulucan küçük piyanistlerle Macar Dansı, Mazurka'lar, Sarı Gelin gibi eserleri seslendirecek.

YETENEK ŞART DEĞİL
Yıllardır dünyanın her yerinde konser veren piyanist Birsen Ulucan, bu çok özel 'Piyano Sınıfı'nı oluştururken çocukları neden yetenek ve kulak sınavından geçirmediğini şöyle anlatıyor; "Konservatuvarlarda yetenek sınavı yapılıyor. Sonra 200 kişiden 10 kişi seçiliyor. Ama ben böyle bir seçim yapmadım. Çünkü müziğe başlarken çok yeteneği ya da kulağı olmayan çocukların bile eğitildikleri takdirde geliştiklerini düşünüyorum. Bence bütün çocuklara bu fırsat verilmeli. Benim ders verdiğim 'Piyano Sınıfı'ndaki çocukların her biri şimdi, kendi kişiliğine göre birlikte müzik yapmanın keyfini yaşıyor. Üstelik arkadaşları ve aileleriyle de bir araya geliyorlar." Gebze'deki İnanç Türkeş Üstün Zekâlı Öğrenciler Okulu'nda Güher- Süher Pekinel sınıfında da piyano dersi veren Ulucan'a göre çocukların müzik hayatlarında gelişebilmeleri için anne ve babaların desteği çok önemli. Bunun için evinde verdiği özel derslere mutlaka onları da davet ediyor.

Sabah ANNE BABA DESTEĞİ ÖNEMLİ
Böylece yalnız çocukların değil, anne ve babaların da müzik bilgilerinde ilerlemeler kaydedildiğini söylüyor; "Öğrencilerimin aileleri müthiş bir destek veriyor çocuklarına. Bazıları dersleri mutlaka takip ediyor. Çünkü çocuğun ilerleyebilmesi için anne babalar benim devamım olmak zorunda. Çocuklarla birlikte onların da müzik kulakları gelişiyor. Konserleri de başka türlü dinliyorlar. Çocukların aileleri artık benim yakınlarım gibi oldu." Çocuklar için bazen çaldıkları enstrümanı sevmek için öğretmeni sevmek yeterli olabilir. Birsen Ulucan da her ne kadar disiplinli bir öğretmen olsa da öğrencilerin onu sevdikleri için piyanoda da ilerlediklerini gözlemlediğini anlatıyor; "Aslında sert bir öğretmen olduğumu düşünüyorum ama onları çok sevdiğim için bunu hissediyorlar ve beni sevmeleri piyanoyu sevmelerindeki önemli bir etken. Hatta bazen, 'Acaba beni mi yoksa piyanoyu mu seviyorlar?' diye şüphe ediyorum. Ders öncesinde mutlaka sohbet ediyoruz. 'Bu hafta bana söyleyecek ilginç bir şey yaşadın mı? Ne okudun? Hangi filme gittin?' gibi sorular soruyorum. Böylece onların kişiliklerine dair bilgiler de ediniyorum."

HAYATI, BACH'TAN ÖĞRENİYORLAR
Birsen Ulucan, müzik ve özellikle piyano eğitiminin çocuklara her şeyden önce dünyaya bakış açısı kazandırdığını söylüyor; "Sanatsever bir toplum yaratmak için nitelikli müzikseverlere ihtiyaç olduğunu biliyoruz. Aralarından hangisi profesyonel müzisyen olacak, şimdiden söylemek erken. Ama en azından toplum için sanatsever birer yetişkin olacaklar. Müzik, hayal güçlerini, düşünme tarzlarını etkiliyor. Çocukların hepsi başarılı öğrenciler. Hayata ve sanata bakış açısı önemli olduğu için onları bu kadar ilerletmeye çalışıyorum. Çoksesli müzik, çoksesli bakış açısı kazandırıyor. Ayrıca piyano analitik düşünme yeteneklerini de geliştiriyor. Müzik ya da sanatın herhangi bir dalının sadece duygu olmadığını, 'neden, niçin' sorusunu sormayı öğreniyorlar. Bach'tan çoksesli ve uyum içinde olmaları gerektiğini öğreniyorlar. Beraber çalarken de demokratik bir ortam oluşuyor.''

EVDE PİYANO GÜNLERİ YAPILIYOR
"Bütün ailelerin evlerinde piyano var. Zaman zaman değişik evlerde toplanıyoruz; hem sohbet ediyoruz hem de birlikte çalışıyoruz. Bu konser için de üç dört ayrı evde çalıştık. Çocuklar için mükemmel bir deneyim bu. Çok zevkli bir ortam oluşuyor. Hatta geçen yaz kardeşim Özcan'la Kıbrıs'ta masterclass çalışmamız vardı. Üç öğrencinin ailesi oraya da geldi."

ESERLERİ ÖĞRENCİLER SEÇTİ
"Eserleri seçerken hem onlara hitap etmesine hem de zorlamasına dikkat ediyorum. Severek ve zorlanarak çalmalarını istiyorum. Çünkü hayatta da her şey emek istediği için, sadece sevmek yetmiyor. Örneğin hiç duymadıkları bir eser seçiyorum. Bu o hisleri tanımalarına çalışıyorum. Konser için de seçtiğim bütün eserleri önce baştan sona kadar kendim çalıyorum. Öğrencinin 'Bu güzel,' dediği eseri seçiyorum. Çünkü esere yatkınlık ve his önemli. Çocuklar konsere hazırlanırken korkuyor ama bu korkuyu ben bile hâlâ her konserde yaşıyorum. Korkulsa da bu zevki yaşamak lazım."


Hürriyet Sanayi Mahallesinde Klasik Müzik
17 Mart 2010 - Hürriyet

İlk konseri 21 Mart'ta yapılacak Bosch Genç Klasikçiler Festivali, klasik müziği Sanayi Mahallesi'ne taşıyor. Klasik müzikte önemli isimlerin yer aldığı festivalde konserlerin tümü Kâğıthane'deki okullarda yapılacak

Bosch, YOYO Düşlersarar işbirliğiyle hazırlanan Bosch Genç Klasikçiler Festivali klasik müziği, alışılagelmiş salonlarından farklı olarak Sanayi Mahallesi'ne taşıyor. İstanbul'un farklı kavramlarını yan yana getirmek fikriyle yola çıkan festivalin açılış konseri, 21 Mart 19.00'da Seyrantepe Sanayi Mahallesi'ndeki StüdYOYO'da yapılacak.
Amacı, şehrin farklı noktalarına klasik müzikle ulaşmak, şehri sanat faaliyetleriyle birbirine bağlamak ve insanları yakınlaştırmak olan Bosch Genç Klasikçiler Festivali; İstanbul Metrosu'nda özel olarak giydirilen vagonlarda, Seyrantepe'de belirlenmiş altı devlet okulunun konferans ve spor salonlarıyla, StüdYOYO'da verilecek konserlerle sokaktaki insanlara ulaşacak.

Birbirine uzak ikililer 116 sanatçının katılımıyla gerçekleşecek Bosch Genç Klasikçiler Festivali, 'sanat ve Seyrantepe', 'gençlik ve klasik müzik', 'klasik müzik ve gündelik yaşam' gibi birbirine uzak ikilileri aynı platformda buluşturuyor. 25 genç Yunanlı sanatçıyı da ağırlayacak olan festivalin onur konuklarıysa; Burçin Büke, Birsen & Özcan Ulucan, Cem Mansur, Fazıl Say, Gülsin Onay ve Şirin Pancaroğlu. Profesyonel sanatçıların yanı sıra Türk ve yabancı genç yetenekler ile çocuklara odaklanan festival, İstanbul'a armağan edilmiş özel bir etkinlik olarak vurgulanıyor.

Festival 29 Mart'a bitecek 29 Mart'a kadar devam edecek Bosch Genç Klasikçiler Festivali'nin, tümü Kâğıthane'de bulunan okullardaki konser programıysa şöyle: Burçin Büke (piyano) 22 Mart 15.00-16.30 Faruk Verimer İlköğretim Okulu, Birsen Ulucan-Özcan Ulucan 23 Mart 15.00-16.30 Faruk Verimer İlköğretim Okulu, Semplice Quartet 24 Mart 13.00-14.30 Atatürk İlköğretim Okulu, Gülsin Onay 25 Mart 13.00-14.30 Hasbahçe İlköğretim Okulu, Cem Mansur 'Dokunduğu Yaşamlar Orkestrası' 26 Mart 13.00-14.30 F. A. Çağdaş Yaşam İlköğretim Okulu, Fazıl Say 29 Mart 13-00-14.30 Hasbahçe İlköğretim Okulu. (Kültür Sanat


Opera Türkiye
Birsen ULUCAN / Samimi, Tutkulu ve İsyankâr Yolculuk

Piyanist Birsen Ulucan'ın yeni albümünün adı "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar". Bu onun ilk solo albümü.

Birsen Ulucan'ın klasik müziği, caz ve halk müziği öğeleri ile buluşturduğu "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar" isimli albümünde Rus besteci Medtner, Prokofiev, İnci Yakar, Fazıl Say ve Evrim Demirel besteleri var. Ulucan'a göre klasik müziğin temeli de halk müziği. Caz ise klasik müzikten, özellikle de Bach'tan çok beslenmiş. İşte bu yüzden de "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar"ın temelinde, farklı "şive"lerin var olduğu müzik dilinin aslında tek bir dil olduğu inancı yatıyor.

Bu albüm ilk solo çalışmanız. Nasıl bir deneyim oldu sizin için?

Albüm yapmak için özellikle fikirsel anlamda sanatçının kendisini hazır hissetmesi lazım diye düşünüyorum. Yani hissettiklerini düşünce olarak ortaya koyma isteği ve bunu en doğru şekliyle sunma gayreti. Tabii ki, gelen olumlu tepkiler bizi her zaman mutlu ediyor. Eleştirilerin ise yapılan işe olan inancımızı tekrar sorgulatmayacağını bilmek hoş bir duygu. Bu sebeple benim için çok zevkli bir çalışma oldu. Yeni eserler öğrenmiş, yeni arkadaşlıkların temelini atmış oldum. Örneğin, besteci Evrim Demirel'in yeni kurduğu ve CD'de gönüllü olarak yer alan İstanbul Çağdaş Müzik Topluluğu ile tanışma fırsatını bulduğum için mutluyum. Ayrıca perküsyoncu arkadaşım Engin Gürkey'in katılımı benim için önemli ve ilham vericiydi.

Klasik müzik artık standartlarının dışına çıkıp caz ve halk müziğini de içine alıyor. Yeni albümünüz de bu anlamda ayrıcalıklı. Nasıl bir serüvendi "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar"?

"Klasik" müzik diye adlandırdığımız müzik aslında "evrensel" ve temelinde halk müziğini barındırıyor. Halk ezgileri, dansları ve efsaneler, kısacası halk kültürü en büyük bestecilerin eserlerinde yüzyıllardan bu yana her zaman ilham kaynağı. Caz ise klasik müzikten, özellikle de Bach'tan çok beslenmiş, farklı ve özel bir renk olarak birçok klasik müzik bestecisinin ilgisini çekmiş bir tür. Örneğin, George Gershwin'in solo piyano ve caz orkestrası için "Rhapsody in Blue" adlı eseri, 1924 yılında yazılmıştır. Neredeyse yüz yıl önce! "Masallar, Rüyalar, Fısıltılar"ın temelinde de, farklı "şive"lerin var olduğu müzik dilinin aslında tek bir dil olduğu inancı yatar. "Şive" olarak nitelendirdiğim de, orada yer alan klasik, halk ve caz öğeleri.

Albümde Sergei Prokofiev, Nikolai Medtner, Fazıl Say, İnci Yakar ve Evrim Demirel'in besteleri var. Hepsi ayrı bir dünya ama bu albüm bir bütün. Bunu nasıl kurguladınız?

Tek bir dünyanın derinliklerine dalmak ne kadar heyecan verici ise, farklı dünyalarda dolaşmak da benim için o kadar heyecan verici. Kuşbakışı bir dolaşmadan bahsediyoruz aslında. Medtner'in kendi halindeki samimi müziği, Prokofiev'in tutkulu ve isyankâr anlatımı, Evrim Demirel'in makam, caz ve klasik arasındaki köprü arayışları, Fazıl Say'ın halk ezgileri ve caz ile yoğrulmuş müziksel esprililiği, İnci Yakar'ın rüya âlemi. Benim için çok zevkli bir yolculuktu.

Klasik müzik CD'lerinde genellikle belirli bir görsel yaklaşım oluyor. CD'nin kapağı ve kitapçığını tasarlarken, bir imaj oluştururken neler düşündünüz? Bu konuda nasıl bir yol izlediniz?

"Klasik müzik" dediğimiz bu engin dünyanın parçası olurken, içsel arayışlar benliğimizi ele alırken, işin görsel kısmı gerçekten de cezbedici olmayabiliyor. Dolayısıyla, bu yaklaşım CD kapaklarına da yansıyabiliyor. Ama biz yorumcular birer oyuncuyuz aslında. Ve bu yüzden büründüğümüz karakterlerden bazılarıyla dinleyici karşısına çıkabiliriz. Yani bir tür maske gibi görülebilir bir CD kapağı. Ben de kaydımın görsel kısmı konusunda üç kişiye güvendim: Beni bir kişilik ve müzisyen olarak doğru tanımlayabilen tasarımcı arkadaşım Gözde Oral; çoğumuzun göremediğini fark eden usta fotoğrafçı Tamer Yılmaz; bu CD'de sponsorumuz olan moda tasarımcısı Jale Hürdoğan.

Masallar, Rüyalar sanki birbirini tamamlarken, peki neden Fısıltılar?

Çünkü kişiliklerimizde var olan en aykırı özelliklerimiz, aslında bizi en iyi tanımlayan özelliklerimiz. Zıtlıkların uyumunu ya da uyumsuzluğunu temsil etmez miyiz? Ve kim demiş ki, aslında en "rahatsızlık verici" özelliğimiz, en "güzel" özelliğimizin temelinde değildir? CD'deki "uyumsuzluk" öğesini de Prokofiev'in "4 parça" adlı eserinin son bölümü, "Şeytani Telkinler" temsil ediyor.

Ali Deniz USLU (23.01.2011)
Opera Türkiye


Radikal Farklı kuşaklardan iki dost müzisyen. Keman virtüözü Ayla Erduran ve genç piyanist Birsen Ulucan hafta sonu ortak bir konser verecek. Ayla Erduran, uzun müzik kariyerine dönüp baktığında 'Mizah duygumu kaybetseydim hayat benim için daha zor olurdu' diyor.

ERAY AYTİMUR 17/06/2010 - Radikal

Ayla Erduran, genç piyanist Birsen Ulucan için "Çalışına hayranım. Büyük bir piyanist" diyor.

İSTANBUL - Ayla Erduran'ı tanıma ve onunla çalışma şansını yakalayalı uzun zaman oluyor. Sadece kemanıyla kurduğu ilişkideki değil onun her tür 'temperaman'ına hayranımdır oldu bitti. Kuşağının önde gelen yorumcuları arasında yer alan piyanist Birsen Ulucan ise yakın geçmişe dayanan arkadaşlığımıza rağmen müzikle ve hayata kurduğu ilişki açısından en güvendiğim sanatçılardan biridir ve sanki bir peri kızıdır. Erduran'ın Topkapı Sarayı sahnesinde geçirdiği rahatsızlığın ardından çıkacağı ilk konseri ikili olarak vereceklerini duyunca harekete geçtim. 19 Haziran'da Sakıp Sabancı Müzesi'nin içindeki The Seed'de gerçekleşecek konser öncesinde Erduran ve Ulucan'la kayıt cihazını aça kapaya, geçmişle bugün arasında müzikli müziksiz acı- tatlı savrulduk.

Ayla Erduran ve Birsen Ulucan bir araya nasıl geldi?
Ayla Erduran: Arkadaşlığımız 1991'e dayanıyor. Büyük yardımları olmuştur bana bir takım konserlerimde. Çalışına hayranım. Birlikte çalıyoruz diye söylemiyorum, konserlerinde de bulundum onun. Büyük bir piyanist, harika bir sanatçı. Birsen'in yalnız çalışı değil karakteri de öyle. Birsen'le çalmak benim için büyük bahtiyarlık.
Birsen Ulucan: O zaman ben de anlatabilir miyim? Çok iyi hatırladığım bir anım var. Kötü bir dönemden geçiyor, yetersiz hissediyordum kendimi. Sözde, ben Ayla hanıma yardım edecektim Elgar konçertoya eşlik ederek. Fakat duygusal olarak da müzisyen olarak da o yardımcı oluyordu. Beni etkileyebilecek tek kişiydi. Çalıştık çalıştık sonra gecenin 11.30'unda dedi ki; "Sen bana konserde çalacağın konçertoyu çal..." Ben çalıyordum temaları o da bana temel şeylerden bahsederek yol gösteriyordu. Konsere kadar öyle gitti sonunda bildiğim kadarıyla güzel bir konser çıktı ortaya. Demek ki şefkate, ilgiye ve yönlendirilmeye ihtiyacım varmış. Çünkü konserde hatırladığım şeyler son söylenenlerdi ve onlar hep Ayla hanıma aitti. Büyük bir ruh, büyük bir müzisyen. 

Ve bunlarla birlikte ikinizi bu kadar sıkıca bağlayan şey müziğe duyduğunuz saygı ve sevgi aslında.
Ayla Erduran: Müzik ulvi bir hadise. Kelimeye ihtiyaç duymayan bütün dünyaya hitap eden bir lisan. O ses ya kalbe giriyor ya girmiyor. Bizlerin yeteneği varsa sorumluluğumuzu yerine getirmeliyiz. Yalan söyleyecek değilim tabii ki ben de istiyorum alkışlanmayı. Fakat çok kötü çalıp da alkışlanırsam o gece uyuyamam. Dünyadaki her şeyde saygı duyulması gereken bir yan var ama bir yandan Hiroşima, Auschwitz gibi ve şimdi feci kötülüklerden geçtik geçiyoruz. Siyah-beyaz dengesi gibi belki, güzelliğin olabilmesi için belki bu çirkinliğe ihtiyacımız var. Çünkü dünya bitmedi daha. En önemlisiyse; müzik yanlış anlaşılmaz!

Konserde Handel, Grieg, Albeniz, Sarasate ve Tchaikovsky seslendireceksiniz. Bu repertuvarı nasıl belirlediniz? Senfonik yapıtlara nazaran prelüd, sonat ve küçük parçaları mı tercih ediyorsunuz çoğunlukla?
Birsen Ulucan: Aslında bunu Ayla hanım belirledi. Mesela Grieg sol majör sonatı daha önce çalmamıştım. Kimse çalmıyor oysa öyle güzel bir eser ki. Ayla hanımda vardır böyle keşfedilecek bir şeyler daima. Hem benim için de yenilik, öğrenmiş oluyorum, hem de kemancı kardeşlerim faydalanıyor.
Ayla Erduran: Küçük parça diye bir şey yok, parçalar var. Bilmiyorum dinleyiciler de daha çok seviyor. Kısa kısa. Handel'i, Albeniz'i zaten çok severim. Sonra Moskova ve hocam David Oistrakh'la olan anılarım adına Sarasate ve Tchaikovsky... İlk onunla çalmıştım bunları.

Sahnede olmanın cilvesi, tatsız olmayan kazalardan ilk hatırladıklarınız neler?
Ayla Erduran: 1957'de Wieniawski Yarışması'nda ödül kazanmıştım. 1973'teki ilk İstanbul Festivali'ne Polonya Radyo TV Senfoni Orkestrası gelince yarışmada çaldığım eseri birlikte çalalım istediler. Neyse sonra güzel bir atmosferde konserin sonuna geldik. Bir kadans kaldı zaten kısa konçerto. Fakat kadanstan önce bir sayfa var rekaputilasyon deniyor. Baştakinin aynısını çalıyorsun, çok güçlü, şeytani bir pasaj. Yine de başta başardığım için bir korkum yok ama çabuk çabuk çalarken bir boşluk var orada orkestranın çalmadığı. Ben sekiz notalık bir iniş yapıyorum içine. Bir mezür var. O sekiz notayı inerken -akrobasi çalışsaydım bu kadar beceremezdim- arşem uçtu havaya ve sekiz nokta çalınamadı tabi ama ben böyle bir havaya uçtum ki hop diye yakaladım ve kalan pasajın içine bir anda öyle daldım. Böyle bir facia da Ferdi Ştatzer'in başına gelmiştir. Büyük piyanist. Avusturya'dan gelmiş ve benim ilk hocam Karl Berger'le buradaki ekolü kurmuş bir adam. Benim, Verda'nın (Erman), gençlerin, hepimizin hocası, dünya şekeri bir insan. Şimdi bir konserde çalıyor piyanoyu. Böyle büyük bir arpej soldan sağa doğru yaparken. O gidiş... O gidiş derken; kay sen, notalarla birlikte: Yerde! Bunları niye anlatıyorum? Heyecanlarımız, sevgi, saygı hepsi var ama böyle kazalar da var. Böyle şeyler olur ama güzel şaşırmasını bilmek lazım. Pasajı bozarsın ama en son sesi müthiş çaldım diye gösterirsin. Bu da bir artistik taraf. Mizah duygumu kaybetseydim hayat daha zor olurdu.

Ayla Erduran (keman)& Birsen Ulucan (piyano) konseri 19 Haziran Cumartesi saat 20.00'de Sabancı Müzesi The Seed'de.


Radikal

Zincirler ve kapalı uçlarla işi gücü olmayan bir ruh Birsen Ulucan Tıpkı 'özgür ve spontan' diye bahsettiği keman virtüözü Ayla Erduran gibi. 2008 yılında kardeşleri Ayşen ve Özcan Ulucan ile kaydettiği 'Bir Ağaç Gibi' albümünden üç yıl sonra, kişisel demeyi tercih ettiği ilk albümünü Medtner, Prokofiev, İnci Yakar ve Fazıl Say'ın besteleri ile Evrim Demirel'in uyarlamasından oluşan bir repertuvar üstüne oluşturdu ve bu albüme 'Masallar Rüyalar Fısıltılar' adını vererek Lila Müzik etiketiyle yayımladı. Sadece piyanosunun başındayken değil konuşurken bile çocukluğumdan gelen en doyamadığım masalları anlatan, en tatlı sözleri fısıldayan ve hiç biri yokken bile hepsini hatırlatan Birsen Ulucan ile zaman yine çabuk geçti, Ve sohbetin sonu döne dolaşa Oscar Wilde'm 'Bülbül ve Gülüne bağlandı.

Albüm çok güzel olmuş da biraz cesur sayılabilir. Repertuvar ve düzenlemeler acaba fazla mı eklektik?

Farkında bile değilim, İçimden geleni yaptım. Ne istediğimi biliyordum. Başta sadece genç Türk bestecilerini düşünüyordum. Fakat kültürlere inandığım için, aynı prensiple hem tek başıma olmayı hem de başkalarıyla bunu paylaşmayı çok istedim, Halk müziğini, hele ki Rumeli türkülerini halam söylerdi, ben çok severim. Klasik müzik deyince de illa bir sınıflandırma oluyor ama bir ömür yetmez ki ona. Fikir olarak bütün bunları birleştirmek istedim. Türküleri çok iyi bilen birine vermeliydim. Mesela Evrim Demirel. Ve bu albüme solo CD denilmesini de istemiyorum açıkçası. Bu benim ilk kişisel albümüm. Tek başıma olduğum kadar paylaşmayı da seviyorum. Bazı enstrümanlar beni çok etkiliyor. Mesela seni artık daha iyi anlıyorum kemençeden ötürü. Hüzünlü bir insan sesi, sanki bir tek bana sesleniyormuş gibi. Diğer enstrümanlar için de geçerli. Babam cerrahtır ama 1 'Klasik müzik bir evrendir'' diyerek bizi o yönlendirdi. Böyle arabada ıslıkla Şostakoviç çalar, aynı anda bir türküye geçerdi. Ya da gurbetten geldiğinde eline sazını alır biz bir tarafta bangır bangır piyanolar çalarız, ev tam bir tımarhaneye döner.

İlk parça olan Medtner'in Masallar mı tabii Yaprak (Sandala) önerdi, değil mi?

Yaprak 20 yıllık arkadaşım. Konserler öncesinde mutlaka çalarım ona, çünkü mutlaka bir şey söyler. Biz yorumcular yorumlara konsantre olurken kaçırabiliyoruz. Yaprak da piyanist ama araştırmacı tarafı çok kuvvetlidir. Bir gün bana Medtner diye bir besteci var diyerek notaların başına şöyle bir not ekleyip göndermiş, "Canım arkadaşıma, masallar hayatımızdan hiç eksik olmasın''. Ben masallan çok sevdim. Notanın bile üstünden masal okurdum.

Peki piyano için yazmış olması dışında bu tabiri caizse konsept albüme Prokofiev almaktaki temel fikir ne?

Zıtlıkları seviyorum. Aynı istikamette giderken bir yerde bir viraja girmeyi, dönüp başka yerlere götürmeyi seviyorum. Masallar, rüyalar derken fısıltıları Prokofiev'le buluyorum. Ve tabii sıralama çok önemliydi, Anılar, ilham, sonradan ümitsizliğe düşmek ve en sonunda şeytani telkinler beni çok etkiledi. Prokofiev'in kişiliğiyle ilgili bu. Başkaldırı. Savaş. Beethoven'da da var.

Başkaldırıyı çözdüğümüze göre Fani Say'ın Nasreddin Hoca Dansları ne oluyor?

Fazıl Say'da caz öğeleri her zaman var. Halk kültürüyle ilgili bilgisi de var. Ve bu arada çok perküsif kullanıyor piyanoyu. Net ve sertlik içinde. Fiziksel olarak rahat değil, güç istiyor onun besteleri. O yaşayan ve dünya çapında bir besteci, hem de çok provokatif, Ben de provoke edilmeyi seviyorum.

Bu arada bu albüm kartonetindeki fotoğrafların da provokatif.

Burada sentezler bambaşka olduğu için onay verdim, bir tür karnaval gibi. CD kapağı da öyle. Bu klasik müzik CD'si de olabilir başka bir şey de. Aldanıp da alabilirsin, bakalım hayal kırıklığına uğrayacak mısın? Ben müziği bütün olarak görmekten yanayım, Müziği bu türlü algılayanlara ancak güveniyorum. Öbür türlü eksik kalıyor, Bir insanın bazı özelliklerini sevip bazılarını sevmeyince onu tamamen reddetmeyi sağlıklı bulmam. İstediğim şeyi yaptım yani. Zorunlu olduğum için ve ilginç olmak adına yapmadım.

Bize en sevdiğin masalı anlatır mısın?

O işte beni ele verir, çok verir. Onu söyleme. Ama bak Oscar Wilde'm bir şairden bahsettiği bir masalı var, Zengin bir kıza âşık, Kız çok kaprisli olduğu için kış ortasında kırmızı bir gül istiyor. Şair de bulamıyor tabii. Ağlayarak uykuya daldığında onu duyan bir bülbül var. Bülbül de onu seviyor. Sair sabaha kadar bir gül bulmasını gerektiğini söylüyor. Bülbül dolaşa dolaşa sonunda bir beyaz gül görüyor. Beyaz gül diyor ki, tek bir çare var ama hayatınla ödemelisin. Sen dikenimi kalbine saplamalısın. Senin kanınla ben kırmızı bir güle dönüşebilirim. Aynı zamanda da en güzel şarkılarını söylemelisin, Bülbül saatlerce en güzel şarkısını söylüyor. Sonunda ölüyor ama ölmeden önce şaire o kırmızı gülü de taşıyor. Uyandığında şair kırmızı gülü görüyor. Zengin kıza götürüyor ama zengin kız çoktan kendisi gibi zengin birinin teklifini kabul ettiğini söyleyip şaire sırtını dönüyor, Oscar Wilde tabii bunu güzel anlatıyor ama sonuçta birçok öğe var arkasında.
Truva Bilişim Çözümleri